Δισκοκήλη

Το βασικό αίτιο είναι η ηλικία. Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος μειώνεται η ελαστικότητα του σπονδυλικού σωλήνα και μπορεί να προκληθεί ρήξη ευκολότερα. Έτσι λοιπόν, είναι εύκολο να προκληθεί μέσω κάποιων ενεργειών όπως: λάθος στάση στο γραφείο και τον Η/Υ, βαριά χειρωνακτική δουλειά η έντονη και καθημερινή άσκηση, παχυσαρκία, κλπ.

Τα συνηθέστερα συμπτώματα είναι ο πόνος στη μέση, τον αυχένα και τα κάτω άκρα, η αδυναμία ελέγχου κινήσεων, ούρησης και αφόδευσης, η δυσκολία στο περπάτημα και οι στυτικές δυσλειτουργίες.

Η επίσκεψη στον ορθοπεδικό περιλαμβάνει την κλινική εξέταση κάνοντας κάποιες κινήσεις που θα σας υποδείξει, και η καταγραφή του ιστορικού. Επιπλέον, δεν είναι απίθανο να σας ζητηθούν απεικονιστικές εξετάσεις όπως ακτινογραφία, αξονική, μαγνητική και μυελόγραμμα. Τέλος, πιθανό είναι να σας ζητηθεί και ηλεκτρομυογράφημα. Όλες αυτές οι εξετάσεις, δημιουργούν μια σαφέστατη και πλήρη εικόνα στον ιατρό για την πάθηση.

Η θεραπεία είναι η δισκοπλαστική με gel. Εξασφαλίζει πλήρη αντιμετώπιση και οριστική.

Η άσκηση στη δισκοκήλη δεν αποτελεί μόνο επιτρεπτή δραστηριότητα, αλλά και θεραπευτική παρέμβαση, εφόσον πραγματοποιείται σωστά. Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η στοχευμένη κινησιοθεραπεία συμβάλλει στη μείωση του πόνου και στη βελτίωση της λειτουργικότητας, μέσω της ενδυνάμωσης των μυών που σταθεροποιούν τη σπονδυλική στήλη. Ενδείκνυνται ήπιες αερόβιες δραστηριότητες (π.χ. περπάτημα, κολύμβηση, ποδήλατο), οι οποίες μειώνουν τη μηχανική φόρτιση στον μεσοσπονδύλιο δίσκο και βελτιώνουν την αιμάτωση των ιστών. Αντιθέτως, ασκήσεις που περιλαμβάνουν έντονη κάμψη, στροφικές κινήσεις ή άρση μεγάλων φορτίων αυξάνουν την πίεση της σπονδυλικής στήλης και θα πρέπει να αποφεύγονται.

Η ένταξη του ασθενούς σε πρόγραμμα θεραπευτικής άσκησης απαιτεί εξατομικευμένη προσέγγιση, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα της δισκοκήλης, την παρουσία νευρολογικών συμπτωμάτων και το επίπεδο φυσικής κατάστασης του ασθενούς.

Η άρση βαρών σε άτομα με δισκοκήλη θα  πρέπει να εξετάζεται με προσοχή, διότι η αύξηση της πίεσης και η μηχανική καταπόνηση της σπονδυλικής στήλης μπορεί να οδηγήσουν σε επιδείνωση των συμπτωμάτων ή σε υποτροπή. Δεν υπάρχει ένα απόλυτο «ασφαλές όριο κιλών» που να ισχύει για όλους τους ασθενείς, καθώς η ανοχή εξαρτάται από παράγοντες όπως η εντόπιση και η σοβαρότητα της δισκοκήλης, η παρουσία νευρολογικών σημείων, η μυϊκή ενδυνάμωση του κορμού, η ηλικία, αλλά και η συνολική φυσική κατάσταση. Ιδιαίτερη σημασία έχει η σωστή τεχνική ανύψωσης, δηλαδή η ευθυγράμμιση της σπονδυλικής στήλης, το λύγισμα των γονάτων και η αποφυγή στροφικών κινήσεων.

Η σωστή στάση κατά την καθιστή θέση σε καρέκλα ή γραφείο είναι κρίσιμη για την αποφόρτιση της σπονδυλικής στήλης και τη μείωση των συμπτωμάτων της δισκοκήλης. Ο κορμός θα πρέπει να παραμένει όρθιος, με τη σπονδυλική στήλη σε φυσιολογική λόρδωση, χωρίς υπερβολικές κάμψεις ή κυρτώσεις. Η πλάτη στηρίζεται πλήρως στην πλάτη της καρέκλας, ενώ τα ισχία και τα γόνατα σχηματίζουν γωνία περίπου 90°. Τα πέλματα πρέπει να ακουμπούν επίπεδα στο έδαφος ή σε υποπόδιο, ώστε να αποφεύγεται η πίεση στη μέση.

Η οθόνη του υπολογιστή τοποθετείται στο ύψος των ματιών, για να μην αναγκάζεται ο ασθενής να σκύβει τον αυχένα, ενώ το πληκτρολόγιο και το ποντίκι τοποθετούνται κοντά, ώστε να αποφεύγεται η υπερέκταση των ώμων. Τέλος, συνιστάται η τακτική εναλλαγή θέσης και η σύντομη έγερση κάθε 30–45 λεπτά, για την αποφόρτιση των μεσοσπονδύλιων δίσκων και τη βελτίωση της κυκλοφορίας.

Ναι, υπάρχουν εναλλακτικές μέθοδοι που μπορούν να συμβάλουν στην ανακούφιση από τα συμπτώματα της δισκοκήλης, πέρα από τη φαρμακευτική αγωγή. Η φυσικοθεραπεία αποτελεί βασικό πυλώνα συντηρητικής αντιμετώπισης, με τεχνικές όπως η κινησιοθεραπεία, οι διατάσεις, η ενδυνάμωση των μυών και οι ειδικές ασκήσεις για τη βελτίωση της στάσης. Από την άλλη, οι  ζώνες μέσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε επιλεγμένες περιπτώσεις για σύντομο χρονικό διάστημα, προσφέροντας στήριξη και μείωση της μηχανικής φόρτισης, ωστόσο η μακροχρόνια χρήση τους δεν συνιστάται, καθώς μπορεί να οδηγήσει σε αποδυνάμωση των μυών του κορμού. Συμπληρωματικά, τεχνικές όπως η υδροθεραπεία, η γιόγκα ή η πιλάτες, υπό εξειδικευμένη καθοδήγηση, έχουν φανεί ωφέλιμες σε ορισμένους ασθενείς. Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή των μεθόδων πρέπει να εξατομικεύεται και να γίνεται πάντα σε συνεργασία με τον θεράποντα ιατρό.

Η οδήγηση σε ασθενείς με δισκοκήλη είναι  επιτρεπτή, ωστόσο απαιτείται προσοχή, καθώς η παρατεταμένη καθιστική θέση και οι κραδασμοί του οχήματος αυξάνουν τη μηχανική φόρτιση στους μεσοσπονδύλιους δίσκους και μπορεί να επιδεινώσουν τα συμπτώματα. Συνιστάται η ρύθμιση του καθίσματος, ώστε η πλάτη να στηρίζεται πλήρως, τα γόνατα να σχηματίζουν γωνία περίπου 90° και το τιμόνι να βρίσκεται σε απόσταση που δεν αναγκάζει τον κορμό να σκύβει προς τα εμπρός. Επίσης, καλό είναι να αποφεύγονται πολύωρες διαδρομές. Σε  ταξίδια μεγαλύτερης διάρκειας προτείνεται διακοπή κάθε 30–45 λεπτά, με σύντομο περπάτημα ή διατάσεις για την αποφόρτιση της σπονδυλικής στήλης. Σε περιόδους έντονου πόνου ή οξείας κρίσης, η οδήγηση καλό είναι να περιορίζεται ή να αποφεύγεται.

Τα ποσοστά επιτυχίας της χειρουργικής επέμβασης για δισκοκήλη είναι υψηλά, ιδιαίτερα όταν η επέμβαση εκτελείται με σύγχρονες τεχνικές, όπως η μικροδισκεκτομή. Διεθνείς μελέτες δείχνουν ότι περίπου το 85–95% των ασθενών εμφανίζουν σημαντική βελτίωση ή πλήρη υποχώρηση των νευρολογικών συμπτωμάτων (ισχιαλγία, αδυναμία, μούδιασμα), καθώς και βελτίωση της ποιότητας ζωής. Ο πόνος στη μέση μπορεί να μην εξαφανιστεί πάντα πλήρως, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις μειώνεται σε βαθμό που δεν περιορίζει την καθημερινότητα. Γι’ αυτόν τον λόγο, η σωστή επιλογή ασθενών, η χειρουργική εμπειρία και η μετεγχειρητική αποκατάσταση αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για το τελικό αποτέλεσμα.

Η επιστροφή στην εργασία και στις αθλητικές δραστηριότητες μετά από χειρουργική επέμβαση για δισκοκήλη εξαρτάται από το είδος της επέμβασης, τη βαρύτητα των συμπτωμάτων και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας του ασθενούς. Σε απλές περιπτώσεις μικροδισκεκτομής, η επιστροφή σε καθιστική εργασία μπορεί να γίνει σε διάστημα 2–4 εβδομάδων, ενώ για πιο απαιτητικές σωματικά εργασίες συνιστάται περίοδος 6–8 εβδομάδων. Η ενασχόληση με ελαφριές αθλητικές δραστηριότητες, όπως περπάτημα ή κολύμβηση, μπορεί να ξεκινήσει μετά από 4–6 εβδομάδες, ενώ η επιστροφή σε έντονη άσκηση επιτρέπεται συνήθως μετά από 3–6 μήνες, πάντα με την έγκριση του θεράποντος ιατρού και κατόπιν προγράμματος αποκατάστασης.